30 Aralık 2014 Salı

YİNE Mİ SEN ALFRED


İnsanın kafasının içinde sürekli gezinen ve başka bir düşünmesine engel olan nedir? Kurtlar. Minik kurtlar gibi… Gece tam uykuya dalmadan önce gelirler ve esaretiniz başlar. Uykuya uzun ve hüzünlü bir vedadan sonra güneşi görene dek rahat yoktur size. Peki biz onları sabahlara kadar düşünürken onların hayatında ne kadar yerimiz var? Bence hiç.
İnsanlar son zamanlarda anı yaşıyorlar, belki de ben zamanın gerisindeyim; ama doğru olanın bu olduğuna inanıyorum. Bir kişiye değer vermek, sadece sevgi-aşk manasında da değil insan olduğu için değer vermek, ancak bu şekilde olur diye düşünüyorum. Birkaç dakikanızı geçirmek için birilerini kullanmak yanlış. Kimse bana bunu savunamaz. Acaba giderek daha mı çıkarcı oluyoruz? Büyük şehirler mi yoksa ekonomi mi bizi bu hale soktu? Metro durağında daha insanlar inmeden binmeye çalışmamızda bile bu var. Kimsenin birbirine toleransı kalmamışken ütopyadan bahsediyorum sanırım…
Bazen çok mu safım diye düşünmeden edemiyorum, nedir bendeki bu insanlara güvenme hastalığı. Hayır, bir de şöyle bir sorunum var ki çoğu kişiye anında güvenemem. Güven benim için geç oluşan bir şeydir; ama bazen sanki aklımı kaybediyorum ve saniyeler içinde kendimi teslim edip sonsuz bir güvenle bağlanıyorum ufacık bir hayale. Böyle bir dünyada gereksiz düzeye ulaşmış güvenle kırılmamak imkansız elbette…
Anlayamıyorum.

0 yorum:

Yorum Gönder